นิทรรศการ “Preface: ARTIST ≠ LIVING = ARTIST = LIVING — Dec. 2018”

Published by hybridart on

นิทรรศการ 
“Preface: ARTIST ≠ LIVING = ARTIST = LIVING — Dec. 2018”

วัชรภัทร คงขาว (Watcharapat Kongkhaow)
จัดแสดงระหว่างวันที่ 1 – 24 กุมภาพันธ์ 2562
และจะมีพิธีเปิดในวันศุกร์ที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 เวลา 18.00 น. ณ Tentacles

เกี่ยวกับศิลปิน
     “เก่ง”กลับด้านใบเสร็จที่เขาได้รับหลังการชำระเงิน, วาดภาพ(อย่างอิสระ)ลงบนระนาบเบื้องหลัง. ทิวทัศน์(-landscape)ของความเป็นจริงในอีกมิติถูกสร้างขึ้นใหม่ผ่านกระบวนการทางจิตรกรรม, ประกบ–แนบติดเป็นเนื้อเดียวกันกับวัตถุที่(ในอีกฝั่ง)ปรากฏรายละเอียดของค่าใช้จ่าย–ความเป็นจริงเกี่ยวกับความเป็นอยู่. ระยะห่างระหว่างชุดความจริงสองฟากฝั่งเขยิบร่นลงเหลือเพียงความหนาอันบางเบาของแผ่นกระดาษใบเสร็จ, ขนาดที่ร่องรอยของกันและกันสามารถปรากฏลอด–ทะลุขึ้นมาให้มองเห็นได้. เก่งแปรสภาพใบเสร็จทุกใบที่ได้รับจากการใช้จ่ายในช่วงเวลาหนึ่งสู่สถานะผลงานศิลปะ. นอกจากนี้, ยังเล่นสลับกลับด้าน(อีกครั้ง )ให้ความเลื่อนลอย–อุดมคติอันยากจะคว้าจับได้ของศิลปะ กลับลงมายืนพื้นอยู่ร่วมบนความเป็นจริงเกี่ยวกับความเป็นอยู่(ของเก่ง) ผ่านการตั้งราคาขาย(ด้วยท่าทีเล่นสนุกและท้าทาย)ให้กับแต่ละชิ้นงานตามยอดชำระที่ปรากฏบนใบเสร็จของชิ้นงานนั้นๆ, ไม่ว่าราคาดังกล่าวจะสูงหรือต่ำเพียงใด, จิตรกรรมที่ปรากฏจะมีขนาดเล็ก—ใหญ่เท่าใด, หรือเป็นรูป(-image)อะไรก็ตาม

ติดตามผลงานอย่างต่อเนื่องได้ที่:

artistlivingartistliving.wordpress.com

 Preface: ARTIST ≠ LIVING = ARTIST = LIVING — Dec. 2018

 Artist: Watcharapat (Geng) Kongkhaow

Curator: Thanawit Anekvorakul

Assistant/Manager: Nonthachai Sukkankosol

 Exhibition: 1 – 24 Feb. 2019

Opening: Friday, 1 Feb. 2019, 6-9 PM.

 “Geng” flips over a receipt paper that he received after a purchase and freely paints over it. The landscape of the another facet of reality is re-created through an artistic process. It adheres onto the same object that the purchase’s detail — an emblem of a livelihood— is printed on the opposite side. The distance between the two facets of reality has edged closer to be as thick as the thinness of a receipt. Due to the thinness of it, its transparency permits the trace from the other side to appear as a shadow of each other. Geng transforms every receipt he received from a period of time into an artwork. Once again, he flips over the vague- and hard-to-grasp- idealistic expression of art, reversing an expression of his painting into the representation of his living expense. To achieve that, he relatively fixes an artwork’s price following the total shown on each slip. This rule remains solid regardlessly how much the purchase costs, how large the painting is, nor what the painting is about.